Ang gurong (di dapat) nagpasalamat

NAKAPUSTORA ako noong umagang ‘yon dahil Graduation Day sa aming pamantasan, at dadalo ako sa baccalaureate service. Sa bus na biyaheng Laoag-Batac, nakaupo ako sa pinakabandang likuran, sa isang mahabang silya kung saan pinagkakasya ang pitong tao.

Hindi pa umaandar ang bus, nag-aantay pa ng pasahero. Isa na lang ang kulang, lalarga na.  Ayos, umakyat sa bus ang isang school administrator. Ayan, puno na.

Habang papunta sa kanyang upuan si Ma’am, tumingin siya sa akin at ngumiti.  Ngumiti din ako at magalang na tumango at nagmutawi ng isang walang tunog na “Ma’am.” Sa may gitnang bahagi ng bus siya nakapuwesto.

Nasa kalagitnaan na ng biyahe papuntang Batac nang mangolekta ng pamasahe (bente pesos) ang konduktor. Nu’ng magbayad si Ma’am, tumingin siya uli sa akin at isinenyas na inilibre niya ako. Anlaki ng ngiti ko.  Nagpasalamat ako sa kanya. (Gumalaw ang  aking mga labi pero walang tunog na lumabas dahil dyahe sa maraming tao.)

Pagkalipas ng ilang sandali, lumingon uli si Ma’am para sabihing inilibre na niya ako. Aba, e mas nilakihan ko pa ang ngiti ko at mas in-exagerrate ko pa ang pagbigkas ng tenkyu. Balik tingin si Ma’am sa harap.

Ngunit tila hindi siya mapakali. Lumingon na naman siya upang ipaalam sa akin na ibinayad na niya ako. Sa pagkakataong ito e sinamahan ko na ng thumbs-up sign (dalawang hinlalaki) ang aking pasasalamat.

Sa ikaapat na beses na lumingon si Ma’am ay plano kong lagyan na ng boses ang aking pasasalamat. Medyo makapal kasi ang eyeglasses ng ale at duda ko e hindi niya ako nakikita nang maayos.

Eto na, lumingon muli si Ma’am at sumenyas.  Continue reading “Ang gurong (di dapat) nagpasalamat”